© DIPEx (www.healthtalkonline.org)

Ναι, σίγουρα συστήνω την ομάδα υποστήριξης. Έχουμε μια υπέροχη ομάδα εδώ που ξεκίνησε με μερικούς ανθρώπους που ολοκλήρωσαν την αποκατάσταση, την οποία έχουν σήμερα σε πολλά νοσοκομεία (δεν την έχουν σε όλα τα νοσοκομεία, δεν νομίζω ότι την έχουν όλα και ξέρω άλλα που σίγουρα δεν την έχουν) , και από αυτό, το να έρχονται κοντά άνθρωποι που έχουν, ξέρετε, ίδιο είδος προβλημάτων και να πηγαίνετε και να μιλάτε στους ανθρώπους και αντί να σκέφτεστε: «Θεέ μου έχω αυτό, έχω εκείνο», μιλάτε σε κάποιον άλλο και λένε, «Το έχω και εγώ», και το μειώνει, το μετατρέπει σε μια τελείως κοινή κατάσταση. Και σκέφτεσαι καλά, αυτή ή αυτός φαίνεται μια χαρά, και είναι απολύτως υπέροχο πράγμα. Και αν με κάποιο τρόπο εμπλακείτε και κοινωνικά, κάτι που κάνει η ομάδα υποστήριξής μας, έχουμε απίστευτες κοινωνικές δραστηριότητες σε συνδυασμό με ασκήσεις, φυσικά, βόλτες και συναντήσεις όπου οι άνθρωποι μιλάνε για ιατρικά πράγματα, όχι πάντα, στα σίγουρα. Αλλά ξέρετε, συναντάμε και βλέπουμε ανθρώπους, ηλικίας 80 ετών, ηλικίας 90 ετών (όντως η μεγαλύτερη στην ομάδα μας δεν είναι στα ενενήντα της, είναι περίπου στα ογδόντα πέντε, και είναι απίστευτη), που έχουν τα ίδια προβλήματα με ανθρώπους στα σαράντα τους που σκέφτονται «Δεν φτάνω μέχρι εκεί με τίποτα», αλλά μπορεί να τα καταφέρουν. Ωστόσο, είμαστε όλοι διαφορετικοί. Κάθε μεμονωμένη περίπτωση είναι τελείως διαφορετική. Αλλά είναι ένα θαυμάσιο πράγμα, οι ομάδες υποστήριξης πιστεύω ότι είναι απαραίτητες.