© DIPEx (www.healthtalkonline.org)

Τον Ιούλιο του 2001 ήταν πολύ ζεστό καλοκαίρι και ένιωθα δύσπνοια και σκέφτηκα ότι ήταν λόγω της ζεστής ημέρας και ο σύζυγός μου ήταν άρρωστος για αρκετά χρόνια, περίπου 8 χρόνια και τον φρόντιζα και θεώρησα πως το ότι δεν ένιωθα καλά οφειλόταν στο άγχος μου. Αλλά το πρωί της Κυριακής ξύπνησα και ένιωσα αρκετά άρρωστη, αισθάνθηκα ένα είδος ήχου σαν να σπάει κρύσταλλο (γέλια) και σκέφτηκα ότι ήταν ανόητο γιατί ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και κοιμήθηκα καλά το προηγούμενο βράδυ και ξύπνησα και είπα στον γιο μου ότι θα ήθελα να με πάρει σε νοσοκομείο στο τμήμα ατυχημάτων και επειγόντων γιατί δεν αισθανόμουν καλά, το οποίο θεώρησε ότι ήταν αστείο επειδή εγώ...δεν πας εκεί για ψύλλου πήδημα. Και το κάναμε, πήγαμε και ενώ ήμουν εκεί ένιωσα να αρρωσταίνω, και η καρδιακή ανακοπή που ξέρετε, συνέβη. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι ο πόνος ήταν ακριβώς σαν πόνος στηθάγχης, αλλά προφανώς ήταν περισσότερο από αυτό επειδή αισθανόμουν κάτι σαν υγρό... στους πνεύμονες μου, και έκανα εμετό, και έβγαλα ένα αφρώδες υγρό και αίμα που ήταν η επικάλυψη των πνευμόνων. Και τότε δεν το κατάλαβα, τώρα ξέρω και μπορώ να το εκτιμήσω, ήταν το οίδημα που ήταν οι πνεύμονες που γέμιζαν με νερό και αυτό είναι ένα συναίσθημα να πνίγεσαι στο... στο σώμα σου, που είναι αρκετά τρομακτικό.