Zegt dat lid zijn van een steungroep haar heeft geholpen omdat ze haar problemen met anderen kon delen.

Ja, ik raad de steungroep zeker aan. We hebben echt een geweldige groep die begon met een paar mensen die uit de revalidatie kwamen. Dat hebben ze tegenwoordig vaak in ziekenhuizen (ze hebben het volgens mij niet in alle ziekenhuizen of dat was zeker niet het geval). Van daaruit, als mensen samenkomen met dezelfde soort problemen en in gesprek raken, dan ga je denken 'Goh, dat heb ik ook, en dat ook'. Dan spreek je weer iemand anders en die zegt, 'Dat heb ik ook!'. Dat verzacht het, als je het deelt. En dan denk je, hij of zij ziet er goed uit en dat is echt geweldig. Als je dan ook nog goed met elkaar kunt opschieten … En dat is zo bij onze steungroep, we hebben geweldige sociale activiteiten en dan in combinatie met natuurlijk oefeningen, wandelingen en bijeenkomsten waar mensen over medische dingen praten, maar echt niet altijd. Weet je, we komen samen en we zien mensen, 80 jaar oud, 90 jaar oud (nou ja, ze is nog niet helemaal 90, onze oudste, maar ze is halverwege de 80 en helemaal geweldig), en die hebben dezelfde problemen als mensen in de 40 die denken, ‘Jeetje, dat haal ik echt niet', maar dat kan dus wel. We zijn allemaal verschillend, dat wel. Elk geval is totaal anders. Maar het is echt geweldig, steungroepen zijn volgens mij echt essentieel.