Theo, Nederland

Het begon allemaal rond 1980 met een vernauwing in de slagaders van mijn benen. In 1983 onderging ik een dotterbehandeling van een van mijn kransslagaderen bij mijn hart (een percutane coronaire interventie (PCI)) in het Andreas ziekenhuis in Nederland. Na mijn herstel begon ik te werken in de afbouw van keukens, maar ik moest door omstandigheden helaas vervroegd met pensioen.

Nadat ik gestopt was met werken, werd het heel moeilijk voor me om een normaal sociaal leven te leiden. Ik kreeg heel veel steun van mijn vrouw. Toch had het nemen van veel soorten medicijnen voor o.a. mijn bloeddruk, zoals plastabletten en bloedverdunners, een grote invloed op ons seksleven en kreeg ik erectieproblemen. Uiteindelijk hadden we helemaal geen seksleven meer. Mijn vrouw was fantastisch en aanvaardde dit, maar ik heb het er helaas nog steeds moeilijk mee.

In 2005 reed ik samen met mijn vrouw in de auto en viel ik in slaap terwijl we voor een verkeerslicht stonden te wachten. Dat gebeurde later nog enkele malen bij lange autoritten. Mijn vrouw moest me dan wakkerporren. Uiteindelijk bleek dat ik slaapapneu had, en dit leidde op zijn beurt uiteindelijk tot een hartaanval. Ik werd heel goed behandeld in het Slotervaart ziekenhuis.

Na mijn hartaanval moesten mijn vrouw en ik onze leefstijl aanpassen om mijn aandoening zo goed mogelijk onder controle te krijgen. Ik ben mijn vrouw ontzettend dankbaar voor haar steun en ik waardeer enorm de steun die ik kreeg in het ziekenhuis tijdens de dotterbehandeling (PCI), de hartrevalidatie en het moment dat ik hartfalen bleek te hebben na het hartinfarct.

Tot mijn spijt kan ik niet meer alles doen wat ik wil. Maar mijn vrouw en ik hebben onze huidige manier van leven aanvaard. We denken dat er altijd mensen zijn die er veel erger aan toe zijn dan wij.

Klik op de onderstaande namen om andere verhalen te lezen.

François, Frankrijk
Nick, Nederland